Wat wil je zien?

Alleen over Zenzientekenen, of alleen over Haiku&Tanka, of over Haibun, of Daoisme en Taiji, Zen/Ch’an, Penseeltekeningen. Of alles.

Onuitgesproken woorden

“Soms hebben we geen woorden nodig”, zie de oude man, alsof hij me niet gehoord had. “Ik zou eerder zeggen dat woorden ons nodig hebben. Als wij er niet zouden zijn, zouden woorden al hun functie verliezen. Denkt u niet? Dan worden het onuitgesproken woorden, en onuitgesproken woorden zijn niet langer woorden.”

“Sometimes we don’t need words,” the old man said, as if he hadn’t heard me. “Rather, it’s words that need us. If we were no longer here, words would lose their whole function. Don’t you think so? They would end up as words that are never spoken, and words that aren’t spoken are no longer words.”

Uit:  WHERE I’M LIKELY TO FIND IT, by HARUKI MURAKAMI
http://bopuc.levendis.com/weblog/archives/-2005/05/13/free_murakami_short_story.php

Murakami over 1q84

Voor de liefhebbers van Haruki Murakami: op TussenpoZen (lifelog van een doofblinde vrouw) kwam ik een link tegen naar een artikel van Murakami over zijn boek 1q84. De moeite van het lezen waard.  De lifelog van Marloes Lasker zelf (TussenpoZen) is trouwens ook de moeite van het lezen waard.

Commitment for compassion

Ik heb zojuist een ‘commitment’ toegevoegd (een belofte gedaan) op de website ‘charterforcompassion.org :

I will do my best not to mock, lament, or condemn, but to try to understand other people’s actions, and see things from their perspective.

Dit is gebaseerd op Spinoza’s uitspraak: “Ik streef er naar  niet raar te vinden wat mensen doen, het niet te betreuren of the veroordelen, maar het te begrijpen”. (Spinoza, Tractatus Politicus, Hoofdstuk 1, deel4).

mooie momenten

Een eenvoudige manier om iedere dag de wereld voor iemand weer wat leuker te maken. Ik vond hem op de site van een vriendin die op reis is en daarover blogt: gratis complimentjes

wedstrijd Six Word Stories

Afgelopen week stond er in het AD weer een advertentie voor de six-word-stories wedstrijd. Bij die wedstrijd gaat het er om een verhaal te schrijven bestaande uit zes woorden (niet meer niet minder). Dat lijkt me iets dat haiku-isten ook moeten kunnen.

De wedstrijd vind je op www.nightwriters.nl. Inzenden gaat via sms. Iedere maand kan een maandwinnaar een iPod of e-Reader winnen. In maart 2011 wordt een jaarwinnaar bepaald, waarvan de six-word-story een tijd lang op een groot billboard langs de snelweg komt te staan.

Voorbeelden van six-word stories:

• met zijn auto keihard langs flitspalen (Saskia Noort)
• Hij hoorde nog: “Beademing mag uit…” (Maxim van Wijk)
• Vreemdgegaan? Echt? Met wie? Met mij? (Frank Heinen)
• De dood verhinderde Jack’s laatste woorden (Herman Brusselmans)
• ‘Ja?… Wat?… Nee!… Alweer?… Jezus!… Lul.’ (Herman Koch)
• Ma? Met mij. Ze zei ja!’ (Miguel Alvares)

Juist nu…

Juist nu, in deze tijd waarin de vorming van een nieuw kabinet wel eens een nieuwe fase van verharding zou kunnen inluiden, denk ik dat het goed is om het in 2009 opgestelde handvest voor compassie (Charter for Compassion) in herinnering te roepen. Dat handvest is een initiatief van Karen Armstrong, dat er toe geleid heeft dat een internationale, gevarieerde groep religieuze en niet-religieuze mensen gezamenlijk dit handvest is gaan formuleren. In de video hieronder wordt de inhoud van het handvest voorgedragen door een gevarieerde groep mensen uit alle werelddelen.

Met het knopje rechtsonder de video is de video beeldvullend te maken, zodat de ondertiteling wat beter te lezen is. Druk op ESC om weer terug te gaan.

Johanna en de drie broers

We werden geboren in dezelfde straat, op dezelfde dag; Johanna (toen nog Hanneke), tot haar genoegen een paar uur eerder dan ik. Tot ongeveer ons dertiende jaar waren we bijna onafscheidelijk, daarna zijn we door verhuizingen en omdat we dat wilden, ieder onze eigen weg gegaan. Die wegen waren zo anders als anders maar anders kan zijn. Vrienden zijn we gebleven, of misschien moet ik zeggen broer en zus, ook al zien we elkaar soms jaren niet.

Zij woont nu, na vele omzwervingen en problemen, alléén in een huisje in een piepklein dorpje bij de bedevaartplaats Vézelay in Frankrijk. Ze probeert daar haar geld te verdienen met de verkoop van kunst, zelfgeschreven boeken en met het geven van religieus-filosofische schilderworkshops. Vanuit haar boomgaard heeft ze een prachtig uitzicht over het heuvellandschap van de Bourgogne.

Ik woon met mijn gezin in de Randstad in Nederland. Ik heb een ‘nine-to-five’- baan. Vanuit mijn achtertuintje heb ik uitzicht op een grasveldje en de huizen van achterburen. Aan de voorkant is het woonerf met aan de overkant identieke huizen als de onze.

Johanna’s woning

Uitzicht vanuit Johanna’s tuin

Het huis waarin ik woon

Uitzicht vanuit mijn achtertuin

Deze zomer ben ik met mijn gezin bij Hanneke op bezoek geweest. Het was voor iedereen – ook voor de jongste van 11 die haar nog nooit bewust gezien had – een heerlijke dag.

Na het bezoek schoot mij de mythe te binnen die Haruki Murakami beschrijft in zijn boek After Dark.  Zoals meestal bij Murakami, vertelt de ene hoofdpersoon het verhaal aan de andere. Hier is het verhaal.

Drie jonge broers waren de zee op gegaan om te vissen, maar werden door een storm overvallen en leden schipbreuk. Nadat ze lange tijd op zee hadden rondgedobberd, spoelden ze aan op een onbewoond eiland. Het was een prachtig eiland met weelderige palmen, bomen beladen met fruit, en in het midden een hoog oprijzende berg. Die nacht verscheen God in een droom aan alle drie de broers. “Een klein stukje hiervandaan, ” zei Hij, “zullen jullie drie grote ronde stenen vinden. Kies elk een steen en rol die over de grond in welke richting je maar wilt. Waar je stopt, is de plaats waar je zult wonen.  Hoe hoger je gaat, hoe verder je de wereld in kunt zien. Maar hóé hoog je gaat, staat jullie elk vrij.”

Het waren verschrikkelijk grote en zware rotsblokken, en het was een heidens karwei om ze vooruit te krijgen, laat staan tegen een helling op.

De eerste die iets zei was de jongste broer. “Ik geef het op,” zei hij tegen de twee anderen. “Dit is dicht genoeg bij het strand om te kunnen vissen. Dat is voldoende om een goed bestaan op te bouwen. Zo ver hoef ik de wereld niet in te zien.”

Ongeveer halverwege de top van de berg zei de middelste broer: “Dit is ver genoeg voor mij. Hier valt het fruit je in de hand, hier kan ik een goed bestaan opbouwen. Zo ver hoef ik de wereld niet in te zien.”

De oudste broer ging alleen verder. Het pad werd allengs smaller en steiler, maar hij gaf niet op. Hij bezat een enorm doorzettingsvermogen, en hij wilde zo ver mogelijk de wereld in zien. Met inspanning van al zijn krachten duwde hij zijn steen omhoog, maandenlang, bijna zonder iets te eten of te drinken, tot hij hem helemaal tot aan de top van de berg had gerold. Daar hield hij stil en keek om zich heen, de wereld in. Hij stond nu hoger dan iedereen en kon verder zien dan enig ander mens. Dat was de plaats waar hij zich vestigde. Er groeide geen gras en er vlogen geen vogels. Als hij water wilde drinken moest hij rijp of ijs likken, en als hij wilde eten, had hij slechts mos om op te kauwen. Maar spijt had hij niet. Hij kon immers ver om zich heen de wereld in kijken…”

(Uit: Haruki Murakami, After Dark, Uitgeverij Atlas, blz. 20-22)

Dan vertelt de ene hoofdpersoon nog tegen de andere wat volgens hem de (tweevoudige) moraal is: 1) iedereen is anders, 2) als je echt iets wilt, moet je daarvoor een navenante prijs betalen.

Murakami quotes

Toen ik Haruki Murakami’s boek Norwegian Wood gekregen en gelezen had, wilde ik meer. Voor de vakantie kocht ik zijn boek After Dark in een boekhandel in Delft. De dame achter de toonbank: “Meneer, ik moet u wel waarschuwen, zijn boeken zijn verslavend.”

En inderdaad, tijdens mijn vakantie heb ik voor het eerst TWEE boeken (van Murakami) uitgelezen: After Dark (gekocht) en Spoetnikliefde (geleend uit de bieb).

Hieronder enkele quotes uit Spoetnikliefde:

“Om goed te groeien, moet je langzaam groeien”. (blz. 19)

“Achter de dingen die we uit en te na menen te kennen, zit nog een even grote achterkant verborgen die we niet kennen.” (blz. 143)

“Begrip is niet meer dan de optelsom van misverstanden” (blz. 143)

“Zoals ik al schreef, vallen in ons hoofd ‘de dingen die we (denken te) weten’ en ‘de dingen die we niet weten’ onvermijdelijk samen.” (blz. 144)

“Wat belangrijk is, belangrijker nog dan de grote dingen die in andere hoofden zijn gedacht, zijn de kleine dingen die je in je eigen hoofd denkt.” (blz. 174)

Als je dit zo leest, is het net of Murakami’s boeken, zware beschouwelijke boeken zijn, vol wijze quotes. Maar vergis je niet, het zijn ‘gewoon’ romans, waarin de ene persoon soms zoiets tegen een ander zegt… en toch…