Alleen wij weten waar

29 januari 2016

langs een bosven
verstrooiden we om beurten
wat as — alleen wij
weten waar hij nu nog
te ontmoeten is

***
We fietsen in het bos bij Herperduin, zoals wel vaker, mijn vader en ik. Over de zandpaden, tussen dennenbomen, eiken en berken, langs het Ganzenven, het Klompven. Met mijn moeder hebben we afgesproken dat we dit keer wél op tijd zijn voor het eten. We rijden niet wéér door naar de Duitse grens. Dat was éénmalig, om het idee. De laatste kilometers van de terugweg waren een ware kwelling geweest, vooral voor hem. Het was toch verder dan gedacht. Maar we hadden ook genoten. Op onze manier: zonder veel te praten.

***
Sinterklaasavond bij opa en oma. Iedereen is er: mijn zussen met hun partners en hun kinderen, wij met onze kinderen. Als mijn vader — opa — na de toiletgang quasi-verbaasd binnenkomt met de mededeling dat er manden met cadeautjes in de gang staan, breekt het kindergeweld los. Steeds roepen de kinderen om het hardst voor wie het volgende cadeautje is. Mijn vader heeft zich op dat moment al teruggetrokken in zijn stoel. Hij heeft zijn gehoorapparaatje uitgezet zodat hij nu ook met zijn nog enigszins werkende oor niets meer hoort. Stil en met een glimlach volgt hij vanuit zijn opa-stoel het gekrioel van de kinderen; het plezier dat ze hebben bij het lezen van de gedichtjes; de stiekeme knipoogjes van de ouders. Totdat de kleinste roept: “Opa! Opa! Deze is voor jou!”. “Hè, wat? Echt waar?”. Onopvallend draait hij aan het knopje van zijn gehoorapparaat. Hij doet het spotje boven zijn stoel aan, leest zijn gedichtje, pakt zijn cadeautje uit en speelt ‘blij’. Dan trekt hij zich — met een glimlach — weer terug in zijn stoel. Gehoorapparaatje uit.

***
Mijn vader is zojuist thuisgebracht door een onbekende vrouw. Hij wandelde bij de serviceflat, een kilometer van huis, maar wist niet meer hoe hij thuis moest komen. Hij vindt dat logisch want hij komt daar nooit, maar realiseert zich niet dat het feit dat hij daar nú wel liep, deel is van het probleem. Steeds vaker verdwaalt hij nu ook in huis, en in zijn dagelijkse activiteiten. Messen en vorken worden op onverwachte plekken in huis teruggevonden. Als hij boven is, is hij vergeten waar hij is; en waarom.

***
We parkeren bij het bosbad en wachten tot we er allemaal zijn. Gezamenlijk steken we de weg over om na de slagboom over het zandpad het bos in te lopen. Mijn moeder, wij — de kinderen — en de kleinkinderen. Nog één keer is ook mijn vader erbij. We volgen het pad naar het Klompven. Op het strand zijn de resten nog zichtbaar van de scoutingplek waar hij ooit zoveel tijd doorbracht. Op een soort schiereilandje met uitzicht op de scoutingplek houden we halt. We draaien het deksel los en laten de koker van hand tot hand gaan. Om beurten strooien we wat as.

***
Het is zaterdagochtend. Ik lig in bed en ben nog wakker aan het worden. Ik hoor wat gerommel aan het voeteneind van mijn bed en kijk op: daar staat mijn vader, met een vrolijke grijns op zijn gezicht.

“Hè, dat kan toch niet?”, zeg ik.

“Nee, klopt”, zegt hij lachend, “maar ik wilde toch nog één keer langskomen”. We lachen naar elkaar. Ik hoor de slaapkamerdeur en hij is weer weg.

(geschreven als bijdrage voor het boek Langszij de tijd (Simon Buschman en 87 mede-auteurs) — uitgegeven op 4 september 2016)

De bijdrage in het boek is ietwat anders dan hierboven. In plaats van de laatste alinea staat daar een tanka. Bij nader inzien vond ik het positieve gevoel van de in de hierboven beschreven gebeurtenis in de tanka niet goed overkomen, waarna ik hem herschreef als een stukje proza. De tanka was:

***
half dromend hoor ik
mijn overleden vader
praten aan mijn bed:
het kan niet, weet hij, maar hij
wil er tóch nog een keer zijn

Advertenties

3 Reacties to “Alleen wij weten waar”

  1. ria giskes Says:

    Wat prachtig, ingehouden, subtiel, beschreven. Indrukwekkend Arnold

  2. Bianca Says:

    Raakt me Arnold. Zo fijngevoelig en liefdevol.
    Heb met opzet gewacht tot er meer woorden in mij kwamen om te reageren – maar ze komen niet.


  3. Dank je wel, Ria en dank je wel, Bianca, voor jullie complimenten. Het was een waardevolle exercitie om weer even te graven in mijn herinneringen en om dit op te schrijven. En voor mij is dit ook een waardevol document geworden. En Bianca, meer is niet nodig. Dank je.


Plaats hier uw reactie (LET OP! de reactie is voor iedereen zichtbaar)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: